----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- ----- -----
انتخاب آيه : انتخاب سوره :
تقسیم بندی موضوعی انتخاب متن فارسی :
نمل
جزء : نوزدهم
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلي‏ ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ فَإِذا هُمْ فَريقانِ يَخْتَصِمُونَ45قالَ يا قَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ لَوْ لا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ46قالُوا اطَّيَّرْنا بِکَ وَ بِمَنْ مَعَکَ قالَ طائِرُکُمْ عِنْدَ اللَّهِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ47وَ کانَ فِي الْمَدينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ48قالُوا تَقاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَ أَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ ما شَهِدْنا مَهْلِکَ أَهْلِهِ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ49وَ مَکَرُوا مَکْراً وَ مَکَرْنا مَکْراً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ50فَانْظُرْ کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ مَکْرِهِمْ أَنَّا دَمَّرْناهُمْ وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعينَ51فَتِلْکَ بُيُوتُهُمْ خاوِيَةً بِما ظَلَمُوا إِنَّ في‏ ذلِکَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ52وَ أَنْجَيْنَا الَّذينَ آمَنُوا وَ کانُوا يَتَّقُونَ53وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ54أَ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ55
ترجمه جناب آقاي صفوي
45) و همانا به سوى قوم ثمود برادرشان صالح را به رسالت فرستادیم با این پیام که خدا را بپرستید و از پرستش غیر او دست بدارید. ولى آنان بى آن که انتظار رود دو گروه شدند; گروهى مؤمن و گروهى کافر که با یکدیگر به جدال و ستیزه مى پرداختند.

46) کافرانِ قومش پس از آن که آن ناقه را که معجزه صالح بود کشتند، به تمسخر سراغ عذاب موعود را مى گرفتند. صالح به آنان گفت: اى قوم من، چرا پیش از آن که در سایه ایمان و کردار شایسته، خوبى را براى خود بخواهید، شتاب در بدى و عذاب را مى طلبید ؟ چرا از شرک توبه نمى کنید و از خدا نمى خواهید که شما را بیامرزد، شاید مورد رحمت او قرار گیرید و عذاب را از شما بگرداند ؟

47) گفتند: از آن زمان که سخن از توحید گفته اى و عدّه اى به تو گرویده اند، ما دچار رنج هاى فراوان شده ایم; ازاین رو ما به تو و کسانى که با تو هستند و ایمان آورده اند، فال بد مى زنیم. صالح گفت: بلا و محنت شما نزد خداست; اوست که به مقتضاى اعمالتان آن را براى شما مقرّر کرده است و من در آن نقشى ندارم، بلکه شما مردمى هستید که مورد آزمایش قرار گرفته اید و این بلاها و رنج ها وسیله آزمون شماست.

48) و در آن شهر، نُه گروه ] از سران طوایف [ بودند که در زمین به فساد و تبهکارى مى پرداختند و در صدد اصلاح امور نبودند.

49) آنان همقسم شده به خدا سوگند یاد کردند و گفتند: حتماً به او و خانواده اش شبیخون مى زنیم و آنان را مى کُشیم، سپس به ولىّ او خواهیم گفت: ما شاهد کشتار او و خانواده اش نبوده ایم و تأکید مى کنیم که ما راست مى گوییم.

50) آنان نیرنگ به کار بردند و ما هم به سزاى نیرنگشان با آنان مکر کردیم، در حالى که از مکر ما بى خبر بودند.

51) پس بنگر که فرجام نیرنگشان چگونه بود; ما آنان ] = سران طوایف [ و قومشان را به تمامى نابود کردیم.

52) و اینها خانه هاى آنهاست که به سبب آن که ستم کردند از سکنه خالى شده است. به راستى در داستان صالح و قوم او براى مردمى که اهل دانشند آیتى است ] بر یکتایى خدا و حقّانیت رسالت پیامبران [.

53) آرى، کافران را هلاک کردیم و کسانى را که ایمان آورده و تقوا پیشه کرده بودند، نجات بخشیدیم.

54) و لوط را یاد کن، آن گاه که به قومش گفت: آیا به آن کار زشت مى پردازید در حالى که یکدیگر را نظاره مى کنید ؟

55) آیا شما از روى شهوت به جاى زنان به سراغ مردان مى روید ؟ شما سزاوار ملامتید بلکه ملامت و سرزنشِ شما بى فایده است; زیرا شما مردمى هستید که نادانى مى کنید.

381
381