سوره : 15 آیه : 50 : (50ـ49)(نبی ء عبادی انی انا الغفور الرحیم ، و ان عذابی هو العذاب الالیم ):(بندگانم را خبر ده که همانا من آمرزنده و مهربانم و اینکه عذاب من هم عذابی دردناک است )، در این آیه خطاب به پیامبر(ص ) می فرماید به بندگانم اعلام کن که من آمرزنده مهربانم و عذاب من عذابی شدید است ، بندگان در این آیه شامل مطلق بندگان است و هر دو جمله اسمیه آورده شده و نیز از ضمیرمنفصل استفاده نموده و بر سر خبر الف و لام آورده و همه این مؤکدات برای آن بود که صفات مذکور در آیه را تأکید نماید و بفهماند، مغفرت و رحمت و نیزدردناک بودن عذاب او، به آخرین حد نهایت خود رسیده اند، بطوریکه نمی توان با هیچ مقیاسی آنها را اندازه گیری نمود و آنها را با چیز دیگر مقایسه کرد، پس هیچ بنده ای را شایسته نیست که از رحمت و مغفرت خدا ناامید شود و از جانب دیگر هیچ بنده ای نباید عذاب خدا را حقیر بشمارد و یا احتمال دهد که خداونداز عذاب او عاجز است و یا خود را ایمن از مکر خدا بشمارد، چون خداوند برامر خود غالب است ، در این دو آیه هر دو جانب خوف و رجاء به بندگان تذکرداده شده تامبادا از یک طرف از رحمت خدا مأیوس شوند و در جانب دیگرهرگز عذاب الهی را اندک نشمارند. در سوره زمر نیز می فرماید:(قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفور الرحیم )(14)،(بگو ای بندگان من که به نفس خود اسراف نمودید، هرگز از رحمت خدا مأیوس نشوید، بدرستی که خداهمه گناهان را می آمرزد و همانا که او آمرزنده مهربان است ). [ نظرات / امتیازها ]

نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ (49)
بعد از آن امر فرماید پیغمبر صلّى اللّه علیه و آله و سلّم را اینکه خبر دهد بندگان را به کثرت عفو و مغفرت و رحمت الهى به اولیاى خود، و شدت عذاب و عقاب سبحانى به دشمنان خود، پس فرمود:
نَبِّئْ عِبادِی‌: خبر ده و آگهى نما بندگان مرا. أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ‌:
بدرستى که ذات احدیت من بسیار آمرزنده‌ام گناه مؤمنین را، بخشاینده رحمت بر آنان. [ نظرات / امتیازها ]

نَبِّئ‌ عِبادِی‌ أَنِّی‌ أَنَا الغَفُورُ الرَّحِیم‌ُ (49)
خبر ده‌ ای‌ ‌رسول‌ اکرم‌ بندگان‌ مرا محققا ‌من‌ ‌که‌ خدای‌ ‌شما‌ هستم‌ ‌من‌ بسیارپرده‌ پوشی‌ و ستر میکنم‌ عیوب‌ و معاصی‌ ‌شما‌ ‌را‌ و دائما مشمول‌ رحمتهای‌ ‌من‌ هستید (نبئی‌) نبأ بمعنی‌ خبر ‌است‌، لذا انبیاء ‌را‌ انبیاء گفتند چون‌ ‌از‌ جانب‌ خداوند بآنها خبر میرسید بتوسط وحی‌ و ‌رسول‌ هستند چون‌ اخباری‌ ‌که‌ بآنها رسیده‌ ابلاغ‌ ببندگان‌ ‌خدا‌ و امة میکنند ‌که‌ مفاد نبئ‌ ‌است‌ ‌که‌ بآنها خبر ده‌ (عبادی‌) جمیع‌ بندگان‌ ‌را‌ شامل‌ میشود آنچه‌ مأمور بدعوت‌ هستند ‌از‌ جن‌ّ و إنس‌ مؤمن‌ و کافر (إنی‌ أنا) ‌با‌ سه‌ تأکید کلمه‌ ‌ان‌ تکرار متکلم‌ وحده‌ جمله‌ اسمیّه‌ (الغفور) غفور دلالت‌ ‌بر‌ أعلی‌ مراتب‌ غفران‌ میکند، چنانچه‌ غفّار دلالت‌ ‌بر‌ دوام‌ و کثرت‌ دارد، خداوند غافر و غفور و غفار ‌است‌، و غفر بمعنی‌ ستر ‌است‌، چنانچه‌ می‌گویی‌ خداوند ستار العیوب‌ ‌است‌ و باندازه ستر میفرماید ‌که‌ ‌از‌ نامه‌ عمل‌ محو میکند ‌از‌ نظر کتبه‌ میبرد جای‌ سیئات‌ حسنات‌ ثبت‌ میفرماید:
فَأُولئِک‌َ یُبَدِّل‌ُ اللّه‌ُ سَیِّئاتِهِم‌ حَسَنات‌ٍ فرقان‌ ‌آیه‌ 70.
(الرحیم‌) نیز دلالت‌ دارد ‌بر‌ شمول‌ جمیع‌ انحاء رحمت‌ و خداوند رحمن‌ و رحیم‌ ‌است‌، لکن‌ غفران‌ و رحمة إلهی‌ ‌در‌ قیامت‌ مخصوص‌ بأهل‌ إیمان‌، چنانچه‌ میفرماید:
وَ رَحمَتِی‌ وَسِعَت‌ کُل‌َّ شَی‌ءٍ فَسَأَکتُبُها لِلَّذِین‌َ یَتَّقُون‌َ وَ یُؤتُون‌َ الزَّکاةَ وَ الَّذِین‌َ هُم‌ بِآیاتِنا یُؤمِنُون‌َ اعراف‌ ‌آیه‌ 155. [ نظرات / امتیازها ]

(آیه 49)- اکنون ممکن است افراد گنهکار و آلوده در هاله‌ای از غم و اندوه فرو روند که ای کاش ما هم می‌توانستیم به گوشه‌ای از این موهبت دست یابیم، در اینجا خداوند رحمان و رحیم درهای بهشت را به روی آنها نیز می‌گشاید، اما به صورت مشروط.
با لحنی مملو از محبت و عالیترین نوازش، روی سخن را به پیامبرش کرده، می‌گوید: پیامبرم! «بندگانم را آگاه کن که من غفور و رحیمم، گناه بخش و پرمحبتم» (نَبِّئْ عِبادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ). [ نظرات / امتیازها ]

نَبِّئْ عِبٰادِی أَنِّی أَنَا اَلْغَفُورُ اَلرَّحِیمُ ، وَ أَنَّ عَذٰابِی هُوَ اَلْعَذٰابُ اَلْأَلِیمُ پس از وعد و وعیدها به رسولش خطاب مى نماید که بندگان مرا متذکر گردان و آنان را خبردار کن که بدانند همانا حقیقة من در موقع بخشش نسبت به توبه کنندگان آمرزنده گناهانم و رحیمم یعنى صاحب رحمت و بخشش بى پایانم [ نظرات / امتیازها ]