این آیه به وضوح دلالت بر رحمت و مغفرت بسیار خداوند بر بندگان دارد زیرا:
1- کلمه (نبّی) آمده است که دلالت بر عدم آگاهی مردم به مهربانی و مغفرت الهی است چون پیامبر مامور شده است تا مغفرت و مهربانی خداوند را به مردم خبر دهد. به عبارت دیگر هر چقدر که انسان درباره رحمت خداوند بداند باز کم دانسته است و باید به بیشتر از آن بیندیشد.
2- کلمه عباد آمده است. خداوند به پیامبرش می گوید که به بندگان من خبر بده؛ نمی گوید به انسان ها یا به مومنین بلکه می گوید به عباد (بندگان) و این دلالت بر مهربانی و مغفرت او دارد.
3- کلمه عباد مطلق است و شامل تمام انسان ها می شود. یعنی پیامبر مامور است تا به همه انسان ها حتی غیر مسلمانان خبر مهربانی و مغفرت خداوند را برساند.
4- کلمه (انّ) دلالت بر تاکید دارد و مهربانی و مغفرت خداوند را تاکید می کند.
5- خداوند می فرماید که به راستی من، خودم بسیار بخشنده و مهربان هستم. و آمدن کلمه من و خودم دلالت بر تاکید بر مهربانی و مغفرت خداوند دارد.
6- کلمه غفور صیغه مبالغه و دلالت بر بسیار آمرزنده است.
7- کلمه رحیم دلالت بر رحمت خاص خداوند دارد.
با توجه به این اوصاف باید قدر خدایی به این مهربانی را دانست و عاشقش شد.
ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم و یغفر لکم ذنوبکم [ نظرات / امتیازها ]