(زین للذین کفروا الحیوه الدنیا):(زندگی دنیا برای کافران زینت داده شد)، پس دنیا انسان را بسوی تمایلات نفسانی و شهوات آن و فراموشی حق وحقیقت فرا می خواند، لذا انسان به جای پرستش خدا، هواهای نفسانی خودمانند جاه و مقام و مال و زینت را می پرستد و برای رسیدن به این تمایلات به هروسیله ای متمسک می شود ،حتی دین را برای رسیدن به امتیازات و تعینات خودتغییر می دهد و برای نزدیک شدن به ریاست و تمیز، زعما و رؤسای دین راوسیله قرار می دهند و حقایق دینی را برای تضمین ادامه سیادت خود مستور ومخفی می نمایند و این عین کفر است ،(و یسخرون من الذین امنوا):(وکسانی راکه ایمان آورده اند مسخره می کنند)،تا آنها هم به پیروان کفر و نفاق پیوندندو عده آنها افزونتر شود،(و الذین اتقوا فوقهم یوم القیمه ):(در حالیکه مردم با تقوی درروز قیامت برتر از آنانند)، علت اینکه به جای کلمه ایمان ،تقوی بکار رفته است برای آن بود که بفهماند ایمان بدون تقوا و عمل فایده ای ندارد، (و الله یرزق من یشاء بغیر حساب ):(و خدا هر که را بخواهد بدون حساب روزی می دهد)،چون اوست که خالق اسباب و وسیله ساز وایجاد کننده مسببات است . [ نظرات / امتیازها ]

براى آنها که کافرند زندگى این دنیا جلوه نموده و اهل ایمان را مسخره میکنند، کسانى که پرهیز کارى کرده‏اند روز قیامت مقامى برتر دارند و خدا هر که را خواهد بى‏حساب روزى دهد [ نظرات / امتیازها ]

در اینجا خداوند بیان میکند که علت روگردانى و ایمان نیاوردن کفّار همان اختیار دنیا و ترجیح آن است بر آخرت.

زُیِّنَ لِلَّذِینَ کَفَرُوا الْحَیاةُ الدُّنْیا ...- در اینکه زینت دهنده کیست؟ دو قول است:

۱- شیطان دنیا را به آنها جلوه داد به اینکه انگیزه شرّ و گناه را در وجودشان تقویت کرد و انجام کارهاى زشت و ترک واجب را در نظر آنان نیکو نشان داد.

و نمیتوان گفت که خدا دنیا را در نظر این مردم زینت داد زیرا خداوند امر بزهد در دنیا نموده و فرموده است که «دنیا متاع غرور «۲» و «متاع قلیل «۳» است.

۲- خداوند دنیا را براى آنها زینت داد به اینکه چیزهاى دوست داشتى و خوش آیند آفرید و نیز میل و شهوت را در وجود آنان قرار داد همانطور که فرمود:

«زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِینَ وَ الْقَناطِیرِ «۴» ... (زینت یافته براى مردم دوستى شهوات از زنان و فرزندان و بسته‏هاى فراهم شده از طلا ...)

سؤال براى چه خداوند این میل‏ها را در انسان قرار داد؟

پاسخ تکلیف تنها از این راه صحیح است زیرا تکلیف اینست که انسان را به امرى وادار کنند که بطبع خود بآن میل نداشته و یا از آن روگردان باشد و یا از چیزى باز دارند که بدان شوق و علاقه دارد.

چنان که رسول اکرم فرمود: بهشت به ناراحتیها و آتش به شهوت و خواستنى‏ها پیچیده شده‏اند یعنى در راه بهشت رنج و خلاف میل و در راه آتش میل و شهوت قرار دارد.

وَ یَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا ...- آنان مردم با ایمان را از نظر اینکه فقیرند مسخره میکنند و بعضى گفته‏اند مراد اینست که مؤمنین را بخاطر ایمانشان بقیامت و کوشش و جدیت آنها در این راه و یا بخاطر زهد و ترک دنیا، مسخره میکنند.

و ممکن است آیه بهمه این وجوه حمل شود زیرا همه با هم قابل جمع‏اند.

وَ الَّذِینَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ ...- کسانى که پرهیزکارند برترند از آنها در روز قیامت) درباره این برترى چهار قول نقل شده است:

۱- برترى در درجات انسانى از لذت بردن اینان در دنیا.

۲- برترى در لذت بردن از نعمت‏هاى آخرت.

۳- برترى از نظر مکان و مقام در آخرت زیرا پرهیزکاران در فردوس برین و اینان در دوزخ قرار دارند چنان که میفرماید: «أَصْحابُ الْجَنَّةِ یَوْمَئِذٍ خَیْرٌ مُسْتَقَرًّا «۵» (اهل بهشت در آن روز جایگاهشان بهتر است).

۴- برترى مسخره کردن مومنین، نسبت بکفار بر مسخره کردن آنان مؤمنین را، شاهد این وجه آیه کریم است: «إِنَّ الَّذِینَ أَجْرَمُوا کانُوا مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا یَضْحَکُونَ» (جنایت کاران و مجرمان بمردم مؤمن میخندند) تا اینکه میفرماید: فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُوا مِنَ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ» (امروز هم (قیامت) مؤمنین به کفّار مى‏خندند).

وَ اللَّهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ ...- (خداوند هر که را بخواهد بى‏حساب روزى میدهد».

در معناى این جمله از آیه اقوالى است.

۱- خداوند آن قدر زیاد مى‏بخشد که در اثر زیادى بحساب نمیآید.

۲- خداوند در دنیا مردم را در برابر اعمالشان روزى نمیدهد بنا بر این ثروتمند بودن و وسعت رزق دلیل بر منزلت و مقام شخص نزد خدا نیست و اگر بگوئیم که مراد از این «رزق» نعمت آخرت باشد در این وجه باید گفت: خداوند مؤمنان را باندازه اعمالشان پاداش نمیدهد بلکه بمراتب بیش از استحقاق اعمال آنها است.

۳- خداوند چیزى را که بخشید کسى از او سؤال و مواخذه نمیکند و حساب نمیخواهد و خود نیز انتظار پاداش و جبران ندارد.

۴- خداوند آنچه عنایت میکند بهر مقدار محدود باشد ولى از منبع فیاض و سرچشمه بى‏حساب فیض و لطف غیر متناهى اوست و عطاى الهى نه از مقداریست محدود که با آن عطا و بخشش کم شود مانند عطاى مخلوقات که آنچه میدهند از منبعى محدود است یعنى هر چه ثروتمند هم باشد و از ثروت فراوان خود بدهند ولى بهر حال ثروت و دارایى آنها محدود است ولى تنها خدا است که قدرت و مکنت بى‏حساب دارد.

۵- خداوند به اهل بهشت آن قدر رزق و روزى میدهد که بحساب نمیآید و نامتناهى است و همه این وجوه صحیح است.
[ نظرات / امتیازها ]

شأن نزول‏
در شأن نزول این آیه سه قول است:
1- قول ابن عباس که میگوید آیه درباره ابو جهل و دیگر رؤساء قریش نازل شد که نعمت‏هاى دنیا برایشان فراهم گسترده بود و تهى دستان از مؤمنین چون «عبد اللَّه بن مسعود، عمّار، بلال و جناب» را مسخره میکردند و میگفتند اگر محمّد پیغمبر بود اشراف و ثروتمندان قریش دور او را میگرفتند.
2- قول «مقاتل» که معتقد است آیه درباره «عبد اللَّه بن ابى» و یارانش نازل شد که ضعفاء مؤمنین را مسخره میکردند.
3- قول «عطا» که مورد نزول آیه را رؤساء یهود از بنى قریظه و بنى نظیر و بنى قینقاع میداند که اینان مهاجران فقیر را مسخره میکردند.
ولى مانعى نیست که گفته شود آیه درباره همه آنها نازل شده است. [ نظرات / امتیازها ]

این آیه، هم هشدار به کفّار است که به زرق و برق دنیا، سرگرم ومست نشوید و مؤمنان را مسخره نکنید. زیرا قیامتى هست که صحنه‏ها عوض مى‏شوند. و هم موجب تسلاّى خاطر مؤمنان مى‏باشد که با تمسخر کافران، سست نشوند و به آینده امیدوار باشند. [ نظرات / امتیازها ]

کافران دنیاپرست
شاءن نزول بالا که مى گوید آیه ناظر به اشراف خودخواه قریش است مانع از آن نیست که یک قاعده کلى و عمومى از آن استفاده کرده یا آن را مکمل آیه پیشین درباره یهود بدانیم .
آیه مى گوید: ((زندگى دنیا براى کافران زینت داده شده است )) (زین للذین کفروا الحیوة الدنیا).
لذا از باده غرور سر مست شده ((و افراد با ایمان را که احیانا دستشان تهى
است به باد مسخره مى گیرند)) (و یسخرون من الذین آمنوا).
این در حالى است ((که این افراد با ایمان و تقوا در قیامت برتر از آنها هستند)) (آنها در اعلى علیین بهشت اند و اینها در درکات جهنم ) (و الذین اتقوا فوقهم یوم القیمة ).
زیرا در آن جهان مقامات معنوى صورت عینى به خود مى گیرد و مومنان در درجات بالایى قرار خواهند گرفت ، آنها گوئى بر فراز آسمانها سیر مى کنند در حالى که اینها در اعماق زمین مى روند.
و این جاى تعجب نیست زیرا خداوند هر کس را بخواهد بى حساب روزى مى دهد (و الله یرزق من یشاء بغیر حساب ).
اینها در حقیقت بشارت و آرامش است براى مومنان فقیر و هشدار و تهدیدى است براى ثروتمندان مغرور و بى ایمان .
این احتمال نیز وجود دارد که جمله اخیر اشاره به این باشد که خداوند در آینده به مومنان روزى بى حساب مى دهد همانگونه که با پیشرفت اسلام این معنى تحقق یافت .
بى حساب بودن روزى خداوند به افراد با ایمان اشاره به این است که هرگز پاداشها و مواهب الهى به اندازه اعمال ما نیست بلکه مطابق کرم و لطف اوست و مى دانیم لطف و کرمش حد و حدود ندارد. [ نظرات / امتیازها ]

زُیِّنَ لِلَّذِینَ کَفَرُوا الْحَیاةُ الدُّنْیا وَ یَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ الَّذِینَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ اللَّهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ (212)
ترجمه‌
زینت داده شد براى آنانکه کافر شدند زندگانى دنیا و سخریه مى‌کنند بانانکه ایمان آوردند و کسانیکه پرهیزکار شدند فوق آنها هستند روز قیامت و خدا روزى میدهد هر کس را بخواهد بیرون از شمار..
تفسیر
چنان دنیاى دنى در نظر بیخبران از عالم آخرت جلوه‌گر است که گویا عروسى است با تمام آرایش و پیرایش مخصوص بآنها و مى‌خواهند خود را در راه عشق او فنا نمایند غافل از نقشه‌هاى گوناگون و حیله‌هاى رنگارنگ این عجوزه مکاره غداره که تمام اعضا و جوارحش بانواع مضرات مشحون است و مدام سم قاتل را بکالبد عشاق خود تزریق مینماید و سر آمد همه غفلت‌ها آنکه در عین حال استهزا مینمایند آنانرا که از دنیا بهره ندارند ولى بزیور ایمان و تقوى آراسته‌اند با آنکه آنها روز قیامت در بهشت و دار کرامتند و اینها در جهنم و وادى ندامت و خداوند روزى میدهد در دنیا بمقتضاى رحمت رحمانیه براى امتحان و زیادى کفر و طغیان و سایر حکم و مصالح بهر کس بخواهد از مؤمن و کافر و در آخرت بمقتضاى رحمت رحیمیه که مخصوص باهل ایمان است بانواع نعمت‌ها که از حد وصف و احصاء و شمار بیرون است اهل تقوى را. [ نظرات / امتیازها ]